comment 0

#372

I stoję na tym przystanku na Traugutta, a akurat nic nie jechało, więc trochę sobie poczekałam i przyszła taka kobieta z dwójką dzieci, dwóch chłopców i oni tak jak to dzieci nie mogły usiedzieć na miejscu i biegały po tym przystanku i nawet zbierały kamyczki z torów i mówili, że są takie dziwne, a jeden, a miał tak może z 7 lat, ten wiek, kiedy plecaki wydają się na dzieciach tak przemożnie za duże, usiadł w końcu na ławkę i mówi:

„Im gleba ma więcej próchnicy tym żyźniejsza. Uczyliśmy się dzisiaj o glebach. Żeby wytworzył się jeden centymetr próchnicy potrzeba 500 lat!“
Na co jego mama w tanich butach emu z cekinami i zniszczonymi włosami rzecze:
„Siedź na dupie, a nie się w nauczyciela bawisz! Jak będę chciała wywiadu to o niego poproszę!“
Filed under: Życie

About the Author

Veröffentlicht von

Planuję, filozofuję, reflektuję, opisuję, dekoruję... Z przyzwyczajenia, z przyjemności, z prokrastynacji, z chęci dokumentowania.

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s